Wyszukujesz psychologa w Rzeszowie? Nasza poradnia psychologiczna zapewni Ci pomoc!

Antagonizmy grupowe

Tezę powyższą uzupełnia się jeszcze w tym kierunku, iż etyka kontaktów międzygrupowych jest z reguły niższa aniżeli kontaktów jednostkowych. Zabijać członka drugiej grupy wolno i na tym poziomie kultury, na którym wzajemne zabójstwa członków tej samej grupy są ostro potępiane i rzadkie.

Historia dotychczasowa niewątpliwie zdaje się potwierdzać słuszność tej tezy. Można też przytoczyć szereg argumentów natury psychologicznej, które ją częściowo tłumaczą. Trudno ją jednak uznać za podstawowe prawo bytu społecznego o charakterze bezspornym. Nie jest a priori jasne, że antagonizm grup miałby mieć prymat nad współdziałaniem.

Toteż niektórzy usiłują szukać przyczyn antagonizmów grupowych nie w grupach jako takich, lecz w jednostkach. Wszak często pełne wewnętrzne życie grupy jest spętane samowolą nielicznej kliki lub koterii (arystokratycznej czy innej), która w stosunkach międzygrupowych szuka okazji do wyładowania własnych ambicji i zdobycia korzyści. Historia uczy, że nierzadko osobista ambicja pewnych dynastii, pewnych władców stawała się punktem wyjścia wojen toczonych przez narody czy państwa.

Należy uwzględnić jeszcze następującą okoliczność. Konflikty państw czy klas miały i mają obecnie jako główną przyczynę rozbieżności interesów materialnych, ekonomicznych. Zły podział narzędzi pracy i wytwarzanych dóbr wiódł stale do walk między antagonistycznymi klasami społecznymi. Jeżeli jednak uda się z czasem zlikwidować niesprawiedliwość społeczną, leżącą u źródeł tych antagonizmów, to można spodziewać się, iż główny czynnik antagonizmu międzygrupowego zostanie przez lo wyeliminowany i tym samym stworzone zostaną podstawy do dodatnich stosunków między grupami.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.