Wyszukujesz psychologa w Rzeszowie? Nasza poradnia psychologiczna zapewni Ci pomoc!

ISTOTA I CZYNNIKI ROZWOJU CZ. II

Zmiany te nie wynikają z samej odziedziczonej natury dziecka i nie tworzą się przez sam proces dojrzewania, lecz uwarunkowane.są aktywnym gromadzeniem własnych doświadczeń, wzbogacaniem wiadomości, nabywaniem nawyków i umiejętności, i to w ciągłym przezwyciężaniu sprzeczności wewnętrznych31 między istniejącymi możliwościami a nowymi potrzebami dziecka, między już ukształtowanymi a nowo tworzącymi się formami zachowania się, między zmieniającymi się warunkami życia dziecka i stawianymi mu wymaganiami a ich odbiciem w świadomości dziecka.

A. A. Lublinska (19.59, 1971) wyróżnia 3 strony przejawów rozwoju świadomości człowieka: 1) komplikowanie się i pogłębianie działalności poznawczej, tj. przejście od odzwierciedlenia zjawisk do odzwierciedlenia ich istoty: 2) zmiana stosunku dziecka do otoczenia i do samego siebie (tworzenie się systemu’ stosunków): 3) doskonalenie się jego działalności, które polega na tym, że przypadkowe, oddzielne czynności stopniowo zmieniają się w konsekwentny łańcuch, stają się powiązane logicznie i układają w uzasadniony system – działanie. Komplikuje się też treść czynności. Stopniowo dziecko coraz jaśniej zdaje sobie sprawę z ogniw swego postępowania: z celu i sposobów działania oraz otrzymanego rezultatu, uczy się je przewidywać i planować, wciąż lepiej ocenia motywy r cel działania: kształtuje się u dziecka świadomy stosunek do- własnego postępowania.

Wnikliwej’ analizie poddał również rozwój działania dziecka S. Szu- man (1955), wykazując, jaki jest wzajemny związek działania i myślenia i jak ten związek kształtuje się we wczesnych stadiach rozwoju. W miarę jak dziecko coraz wyraźniej uświadamia sobie we własnej i cudzej działalności poszczególne elementy, określające cel, warunki i sposoby rozwiązania danego zadania – jego działalność staje się coraz bardziej świadoma, zamierzona, przewidująca i planowa, a więc rozumna. W toku coraz bardziej świadomych aktów działania dziecko zdobywa orientację w rzeczywistości, odzwierciedlając ją i poznając świat obiektywny, który na nie oddziałuje. Równocześnie dziecko poznaje skutki swej działalności oraz zależność osiągnięć od zastosowanych sposobów, od obiektywnych warunków działania itp. Rola działania w rozwoju myślenia sprowadza się zatem głównie do takiego poznawania okoliczności, warunków i sposobów, od którego zależy urzeczywistnienie zamiaru i osiągnięcie celu. Działalność rozwija w dziecku zarówno umiejętność orientowania się w świecie, jak i umiejętność radzenia sobie w nim i opanowywania rzeczywistości.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.