Wyszukujesz psychologa w Rzeszowie? Nasza poradnia psychologiczna zapewni Ci pomoc!

Kierowanie społecznym rozwojem dzieci w szkołach – dalszy opis

Taką podstawową grupę formalną stanowi klasa szkolna, w której ramach dokonuje się nie tylko proces przyswajania przez, uczniów wiedzy wyznaczonej programami, lecz odbywa się (a przynajmniej powinien się odbywać) proces kierowanego przez nauczyciela, specyficznego, szkolnego wychowania społecznego w wymienionym wyżej zakresie.

Ale dziecko zaczyna interesować się także innymi dziedzinami życia szkolnego i pozaszkolnego: absorbuje je obcowanie z kolegami w szkole i poza nią, praca pozalekcyjna, społeczne życie szkoły, praca organizacji młodzieżowych. Włączenie się dziecka w zbiorowość szkolną jest jednak procesem długotrwałym, którym kierować powinien nauczyciel.

Dzięki różnorodnym kontaktom z rówieśnikami, a później także ze starszymi kolegami, zaczyna intensywnie rozwijać się świadomość społeczna, przechodząc różne charakterystyczne etapy. Przeobrażenia obejmują nie tylko klasę szkolną, ale i samorzutnie tworzące się grupy nieformalne. Kierunek tego rozwoju określa E. B.Hurlock (1960) jako przechodzenie od dziecięcego egocentryzmu do nabywania pojęć społecznych i stosowania przez dzieci społecznych form obcowania, dostosowanego do grup, z którymi współżyje.

Za etapy stopniowego społecznego rozwoju dzieci autorka uważa: 1) Okres przejściowy przystosowania się do grupy, trwający od 6-7 do 8-9 r.ż. Jest to okres „grup przelotnych”, mało licznych, składających się z dwojga, trojga dzieci, przeważnie tej samej płci, i powstających spontanicznie w celach zabawy. Inicjatywę w różnych czynnościach przejmują w nich kolejno różne dzieci, zależnie właśnie od rodzaju podejmowanych czynności. 2) Nasilająca się potrzeba nie tylko obcowania, ale i ścisłego współdziałania z rówieśnikami prowaclzi do powstawania mniejszych „paczek”, czy większych „band”. Tworzenie się ich przypada na okres od 8 – 9 r.ż. i trwa, choć w zmienionej postaci, jeszcze w okresie’ dorastania (por. rozdź. X, F, 2, b). „Banda” dziecięca określana jest jako spontanicznie utworzona przez dzieci szersza grupa lokalna, powstająca co prawda bez przyzwolenia dorosłych, ale bynajmniej niekoniecznie jako protest przeciwko ich autorytetowi – „stanowi ona czynnik zastępczy tego, czego nie daje dziecku społeczność dorosłych” (Hurlock, 1960, s. 320), a istnienie jej zależy od doboru czynności, jakie dzieci pragną wykonać. Bandy i mniejsze paczki rozwijają własne systemy wartości, obyczajów, rodzą „mody” zabawowe, ubraniowe itp. Uczestnictwo w bandzie daje dziecku swoiste poczucie osiągnięcia pozycji społecznej, co wytwarza poczucie lojalności wobec bandy jako takiej i jej członków. Zauważyć można, iż wyjście dorosłych naprzeciw potrzebom społecznym dzieci w tym wieku i dyskretne pokierowanie ich życiem społecznym może zatrzeć ostre- przedziały między środowiskiem dorosłych i dziecięcymi „paczkami” i pozwolić na wykorzystanie tych tendencji w procesie uspołecznienia ukierunkowanego przez wychowanie w szkole i poza szkołą. Pozytywne wyniki w kierowaniu życiem społecznym dzieci można osiągnąć, jeśli się widzi i uwzględnia narastającą z każdym rokiem ich pobytu w szkole potrzebę współdziałania z rówieśnikami oraz przeobrażenia dokonujące się w stosunkach dzieci z rówieśnikami i z dorosłymi, a także w pojęciach, normach i ocenach dotyczących całej sfery społecznych kontaktów.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.