Wyszukujesz psychologa w Rzeszowie? Nasza poradnia psychologiczna zapewni Ci pomoc!

Ogólna teoria systemów w psychologii

Powstanie i rozwój ogólnej teorii systemów (OTS) związane było ze zmianami dokonującymi się w naukach ścisłych w XX wieku. Termin „system” pochodzi od greckiego słowa systemu i definiuje je jako uporządkowaną kompozycję elementów, które tworzą spójną całość (Drożdżowicz 1994 s. 9 i nn.). Istnieje jeszcze wiele definicji „systemu”. Problematyką tą zajmowało się wiele dyscyplin jednocześnie. W latach trzydziestych naszego stulecia próbą całościowego ujęcia problematyki „myślenia systemowego” zajmowali się naukowcy reprezentujący kierunki nauk biologicznych, matematycznych, fizycznych (Bertalanffy 1984 s. 8 i nn.). Za osobę, która zintegrowała wiedzę pochodzącą z różnych dziedzin nauki zajmujących się podejściem systemowym, uznawany jest Ludwig von Bertalanffy, który swoją koncepcję dotyczącą systemowego myślenia po raz pierwszy przedstawił publicznie w 1937 roku na seminarium filozoficznym profesora Charlesa Morrisa na uniwersytecie w Chicago. Uważa się jednak, że OTS powszechnie zaistniała jako dyscyplina naukowa w 1954 roku, kiedy to Bertalanffy założył Society for General Systems, przemianowany później na Society for General Systems Research. Po dwóch latach ukazał się pierwszy rocznik czasopisma „General Systems”. Bertalanffy do OTS włączył również cybernetykę, teorię informacji, teorię grafów oraz teorię decyzji (Cieślak 1989 s. 21 i nn.). Definiował on system jako „zbiór elementów” pozostających we wzajemnych relacjach. Wzajemne relacje oznaczają, że między elementami „p” zachodzi relacja „R” tak że zachowanie elementu „p” w relacji „R” jest różne od jego zachowania w innej relacji „R”‚. Jeżeli zachowania w relacji „R” i „R”‚ nie są różne, to nie ma interakcji, a elementy zachowują się niezależnie względem relacji „R” i „R”‚ (Bertalanffy 1984 s. 86).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.