Wyszukujesz psychologa w Rzeszowie? Nasza poradnia psychologiczna zapewni Ci pomoc!

POGLĄDY MILLEHA

Teoria Hulla wywarła tak wielki wpływ na psychologię uczenia się, że każdy z jemu współczesnych lub późniejszych teoretyków z tej dziedziny wiedzy nawiązywał do jego koncepcji, przyjmując z niej pewne elementy, inne zaś odrzucając. Najczęściej zmiany miały na celu zniwelowanie różnic między tymi autorami, którzy skłonni byli wyjaśnić uczenie się jako proces tworzenia się skojarzeń między bodźcami i reakcjami, a tymi, którzy uczenie się uważają za proces poznawczy, polegający na zdobywaniu informacji o zależnościach między zdarzeniami prowadzącymi do celu. N. E. Miller jest jednym z nielicznych kontynuatorów tradycji Hullowskiej i jego poglądy w sprawach najbardziej zasadniczych bardzo niewiele różniły się od poglądów Hulla. Wkład Millera do psychologii uczenia się polega przede wszystkim na tym, że przeniósł zasady wykryte w zakresie psychologii uczenia się do psychologii osobowości, psychopatologii i psychologii społecznej.

Miller, podobnie jak Hull, uważa, że analizując proces uczenia się można wyróżnić popęd (drive), sygnał (cue), reakcją i wzmocnienie. Miller rozumie popęd odmiennie od Hulla. Pojęcie popędu nie jest dla niego pojęciem abstrakcyjnym jak dla Hulla. Popęd to silny bodziec, który zmusza do działania (Miller i Dóllard, 1941). Każdy bodziec może stać się popędem, jeśli osiągnie dostateczną siłę. Wartość popędowa każdego bodźca może wzrosnąć, jeżeli zwiększy się jego siłę. Na przykład, dźwięk muzyki radiowej słyszanej z odległości nie ma działania popędowego. Jeśli jednak przekręcimy gałkę zwiększającą siłę dźwięku, muzyka stanie się bodźcem popędowym. Bodźce popędowe mogą być zewnętrzne i wewnętrzne. Ból jest popędem wywołanym przez bodźce zewnętrzne. Głód czy pragnienie to popędy powstałe w odpowiedzi na bodźce wewnętrzne. Gdy osobnik jest głodny, w jego organizmie dokonują się zmiany fizjologiczne, które stanowią bodźce dla popędu głodu. Ból i głód są popędami pierwotnymi. Na ich podłożu tworzą się wskutek uczenia się popędy wtórne. Te ostatnie stanowią fasadę, za którą kryją się właściwe funkcje popędów wrodzonych. (Dołlard i Miller, 1967). Miller, podobnie jak Hull, traktuje pcpęd jako jeden z zasadniczych warunków uczenia się, decyduje on bowiem o aktywności osobnika.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.