Wyszukujesz psychologa w Rzeszowie? Nasza poradnia psychologiczna zapewni Ci pomoc!

POGLĄDY WATSONA CZ. II

Niemal wszystkie skojarzenia bodźców z reakcjami są wyuczone. Tylko kichanie, płacz, czkawka, ruchy oczu, śmiech, zwroty głowy na boki, nieskoordynowane ruchy nóg i rąk są wrodzone. Spośród emocji wrodzone są tylko trzy: strach występujący na silny dźwięk, gniew wywołany ograniczeniem ruchów dziecka, przyjemność wywołana pocieraniem skóry, kołysaniem lub drażnieniem okolic erogenicznych. Na podłożu tych wrodzonych reakcji zwanych odruchami tworzą się w ciągu życia nowe skojarzenia. Podobnie jak wielu innych badaczy poszukujących obiektywnych metod, które umożliwiają badanie zachowania, Watson urzeczony został wynikami badań nad odruchami warunkowymi. Prawdopodobnie też pod ich wpływem stwierdza, że nowe skojarzenia tworzą się wskutek warunkowania. Termin warunkowanie rozumie jednak inaczej niż Pawłów, nie uwzględniając wzmacniającej roli bodźca bezwarunkowego.

Wskutek warunkowania każda z „eakcji wrodzonych może być skojarzona z bardzo dużą liczbą bodźców. Każdy ncwy bodziec może nabyć zdolność jej wywoływania. Uczenie się polega jednak nie tylko na uczeniu się reagowania na nowe sytuacje, lecz również na uczeniu się nowych reakcji, które często są bardzo skomplikowane.

Według Watsona, te skomplikowane zachowania są sekwencjami bardzo prostych reakcji, wykonanie bowiem każdej z tych prostych reakcji wywołuje odpowiednie ruchy mięśni, te zaś z kolei stają się bodźcami warunkowymi dla następnej reakcji. W ten sposób formują się nawet najbadziej złożone nawyki. Są one rezultatem warunkowych powiązań między bodźcami a reakcjami. W interpretacji Watsona przypisuje się pewną rolę prawu częstości i prawu świeżości. Zgodnie z prawem częstości, Watson przewiduje, że im częściej dana reakcja występuje na określony bodziec, tym częściej będzie ona występować w przyszłości, gdy ten bodziec zadziała. Zgodnie z prawem świeżości, im świeższe jest skojarzenie bodźca z reakcją, tym bardziej prawdopodobne jest, że pojawienie się bodźca spowoduje wystąpienie reakcji. Zasady te Watson ilustruje przykładem trzyletniego dziecka otwierającego pudełko, w którym schowana jest czekolada. Dziecko przede wszystkim wyczerpuje repertuar dawniej wyuczonych reakcji. Bierze pudełko do ręki, rzuca na podłogę, przesuwa, uderza w nie pięścią. Przypadkiem naciska guzik, powodując w ten sposób otwarcie pudełka. Reakcja naciśnięcia guzika jest ostatnią reakcją wykonaną w danej sytuacji bodźcowej. Zgodnie z prawem świeżości, reakcja ta wystąpi, gdy dziecko ponownie dostanie pudełko do ręki. We wszelkich sytuacjach, ilekroć dziecko dostanie pudełko do ręki, wystąpi reakcja naciskania guzika. Inne natomiast reakcje poprzedzające reakcję naciśnięcia guzika będą za każdym razem inne i wobec tego ich występowanie będzie rzadsze. Reakcja naciskania guzika stanowi zatem nie tylko reakcję ostatnią w danej sytuacji, a zatem najświeższą (prawo świeżości), lecz także reakcję najczęściej występującą (prawo częstości).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.