Wyszukujesz psychologa w Rzeszowie? Nasza poradnia psychologiczna zapewni Ci pomoc!

Projekcja – ciąg dalszy

Kto jest obiektem projekcji? Na kogo człowiek rzutuje swoje wady i społecznie niepożądane dążenia? Okazuje się, że projekcja ma charakter wybiórczy. Z reguły najczęściej jej obiektem są te osoby i grupy społeczne, które są na tyle podobne do jednostki stosującej ten mechanizm, że projekcja brzmi dość prawdopodobnie, a jednocześnie na tyle różne, iż rzutowanie nie wywołuje lęku. Nauczyciel, który identyfikuje się ze swoją szkołą, rzadko będzie przypisywał najbliższym kolegom agresywność, egoizm czy zawiść. Znacznie częściej będzie on projektował te cechy na administrację szkolną, nauczycieli innych szkół czy na pokrewne grupy zawodowe. Wybiórczy charakter projekcji zwiększa jej skuteczność.

Projekcja nie tylko chroni człowieka przed przyznawaniem się do swoich wad, ale również zmienia jego zachowanie w stosunku od innych ludzi. Przystosowuje on je do tego, jak spostrzega obiekt projekcji. Załóżmy, że pewien pracownik rzutuje swoją agresję na kolegę, który w istocie rzeczy jest bardzo spokojny i dojrzały emocjonalnie. Skoro pracownik ten uważa go za osobę konfliktową i brutalną, więc sądzi, że w kontaktach z kolegą również powinien być agresywny. Agresja taka stanowi rodzaj samoobrony: jest ona usprawiedliwiona moralnie, nie wywołuje zatem lęku i poczucia winy. Ale sprawa nie kończy się na tym. Złośliwa agresja demonstrowana przez pracownika wywołuje „kontragresję” u spokojnego początkowo jego kolegi. Zgodnie z zasadą pozytywnego sprzężenia zwrotnego wzmaga się kolejno siła agresji. Stosunki między współpracownikami stają się nieznośne. Jak widać z pozoru niewinna projekcja może radykalnie modyfikować ludzkie zachowanie, może powodować powstanie upokarzających konfliktów interpersonalnych, które z kolei wymagają dodatkowych mechanizmów obronnych. Powstaje błędne koło.

Wszystko wskazuje na to, że projekcja jest jedną z najbardziej powszechnych form samoobrony. Chociaż nie wszyscy ludzie korzystają z niej w takim samym stopniu. Wpływa ona na zmniejszenie lęku i podniesienie samooceny jednostki. Jednocześnie jednak zniekształca i deformuje percepcję innych ludzi. Człowiek siebie widzi zbyt pięknie, podczas gdy otoczenie spostrzega zbyt szaro. Zaburza to stosunki międzyludzkie i może być przyczyną wielu nowych frustracji i dramatów.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.