Wyszukujesz psychologa w Rzeszowie? Nasza poradnia psychologiczna zapewni Ci pomoc!

Radziecka psychologia rozwojowa a psychologia ogólna

Podobnie jak powiązanie z fizjologią, radziecką psychologię rozwojową charakteryzuje także zbliżenie z psychologią ogólną, która podejmuje -jak już widzieliśmy w poprzednim przeglądzie prac – m.in. problematykę kształtowania się działalności psychicznej i różnych uwikłanych w nią procesów, formułując prawa ważne dla ogólnej teorii psychologicznej. Jeszcze ściślejszy związek, a nawet pewne zacieranie się granic – jak powiada N. A. Mienczinska (1972) – występuje między psychologią rozwojową a psychologią pedagogiczną, ponieważ w ujęciu psychologów radzieckich przedmiotem psychologii dziecka są zasady rozwoju psychicznego w warunkach nauczania i wychowania. Toteż już w latach czterdziestych i pięćdziesiątych prace poświęcone psychologii nauczania i wychowania uczniów przynoszą wiele danych z zakresu ich rozwoju. Wymienić tu można: badania licznego zespołu pracowników La-1 borątorium Psychologii Nauczania moskiewskiego Instytutu Psychologicznego ANP pod kierunkiem N. A. M i e n ć z i n s k i e j i D. N. B o g o j a – wlenskiego oraz zespołu Laboratorium Psychologii Wychowania w tymże Instytucie kierowanego przez L. I. Bożowicz. Zespół N. A. Mienczinskiej1M zajmuje się głównie procesami zdobywania wiedzy z zakresu różnych przedmiotów nauki szkolnej (szereg prac od 1934 r. poświęciła Mienczinska psychologii arytmetyki) oraz stosowania tej wiedzy przy rozwiązywaniu zadań praktycznych: uwaga badaczy skupia się na prawidłowościach analizy i syntezy myślowej w różnych etapach nauki, na procesach abstrakcji i uogólnienia oraz na wzajemnym. stosunku wiedzy teoretycznej i działalności praktycznej.

Szeroki cykl badań nad kształtowaniem się działań umysłowych u uczniów

Przedmiotem badań zespołu L. I. B o ż o w i c z1,5 są zagadnienia kształtowania różnych stron osobowości ucznia, jak zainteresowania poznawcze, stosunek do nauki szkolnej, motywy uczenia się itp. Wyniki licznych badań L. I. Bożowicz i jej współpracowników zostały przez nią wykorzystane w dużej monografii z końca lat sześćdziesiątych o osobowości dziecka i prawidłowościach jej kształtowania się od wczesnego dzieciństwa do młodzieńczości. Autorka charakteryzuje poszczególne etapy rozwoju osobowości, opierając się na założeniu, że istnieje ścisła wzajemna zależność między oddziaływaniem środowiska społecznego a osiągniętym już poziomem rozwoju psychicznego (t.zw. „społeczna sytuacja rozwoju” L. S. Wygotskiego) i że z tym związkiem musimy się liczyć przy szukaniu właściwych dróg kształtowania osobowości w toku wychowania.

Szeroki cykl badań nad kształtowaniem się działań umysłowych u uczniów rozwija w Uniwersytecie Moskiewskim P. J. Galpierin, wieloletni współpracownik A. N. Leontiewa. Jest on autorem znanej, choć mocno dyskutowanej, teorii tzw. etapowego kształtowania się czynności myślowych, która to teoria opiera się na rozumieniu rozwoju myślenia jako procesu interioryzacji. Poszczególne etapy tego procesu prowadzą od szeregu czynności zewnętrznych na przedmiotach materialnych (lub ich znakach), przez wykonywanie tych konkretnych czynności w połączeniu z ich głośnym słownym opisem, aż do właściwego, wewnętrznego procesu myślenia o charakterze uogólniającym. Przy podawaniu uczniom różnych zadań szkolnych zgodnie z tym szczegółowo przez autora rozbudowanym schematem czynnościowym można kierować procesem kształtowania się pojęć i myśli 16°.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.