Wyszukujesz psychologa w Rzeszowie? Nasza poradnia psychologiczna zapewni Ci pomoc!

ROZWÓJ LOKOMOCJI DZIECKA

W 2 roku życia ustala się ostatecznie u dziecka postawa stojąca, jako postawa zasadnicza jego ciała, a chód staje się podstawowym sposobem przemieszczania ciała w przestrzeni.

W ciągu 2 r.ż. zachodzą liczne zmiany w chodzie dziecka. Można je zaobserwować nie tylko w zakresie motoryki kończyn dolnych, lecz również w postawie całego ciała w czasie chodzenia oraz w ruchach towarzyszących ruchom nóg (część tych ruchów bywa określana mianem współruchów, inaczej – s y n k i n e z j i).

Kroki dziecka 13- i 14-miesięcznego są jeszcze krótkie i nieregularne. Odnosi się wrażenie, że ruch każdą nogą wykonywany jest jak gdyby oddzielnie: dziecko najpierw stawia jedną nogę, a dopiero potem porusza drugą. Uderza brak automatyzacji i koordynacji ruchowej. Jakkolwiek dziecko w czasie chodzenia wykonuje wiele ruchów dodatkowych, nie potrafi jednak pomagać sobie ruchami tułowia i kończyn górnych – tułów jego jest ustawiony prosto, głowa pochylona, a ręce rozstawione. Ponieważ jednocześnie małe dziecko unosi stopy stosunkowo wysoko – łatwo traci równowagę i często upada.

Krok dziecka, które zaczyna chodzić, jest bardzo krótki w zestawieniu z długością jego kończyn. W ciągu pierwszych miesięcy 2 r.ż. kroki dziecka wydatnie się wydłużają. Maleje też liczba ruchów zbędnych, zwiększa się natomiast liczba tych ruchów kończyn górnych i tułowia, które sprzyjają utrzymaniu równowagi ciała w czasie chodzenia. Na mniejszą również wysokość dziecko unosi stopy i w związku z tym upada o wiele rzadziej, a chód jego nabiera cech płynności, rytmiczności i swobody. Wzrastająca „oszczędność” i celowość ruchów lokomocyjnych sprawia, iż dziecko chodzi coraz szybciej i przemierza coraz dłuższe dystanse, przy tym o wiele mniej się męczy w czasie chodzenia. Wiąże się to zarówno z rozwojem kóść- ca, jak i Układu mięśniowego.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.