Wyszukujesz psychologa w Rzeszowie? Nasza poradnia psychologiczna zapewni Ci pomoc!

ROZWÓJ OSOBOWOŚCI W UJĘCIU SKINNERA CZ. II

Po ukształtowaniu się silnej reakcji warunkowej eksperymentator mógłby chcieć się przekonać, co się stanie, gdy bodziec warunkowy będzie eksponowany wielokrotnie bez następującego po nim bodźca wzmacniającego. W naszkicowanym powyżej przykładzie dzwoniłby dzwonek, lecz nie podawano by mięsa. Nastąpiłoby wówczas wygaszanie reakcji warunkowej. Oznacza to, że częstość występowania i wielkość tej reakcji maleją coraz bardziej przy kolejnych włączeniach dzwonka, aż w końcu dźwięk dzwonka w ogóle nie wywołuje ślinienia. Reakcja warunkowa jest wówczas wygaszona całkowicie. Wygaszanie jest to stopniowe zanikanie reakcji warunkowej, które zachodzi wówczas, gdy po reakcji tej przestaje następować wzmocnienie.

Skinner stwierdza, że charakterystyczne dla warunkowania klasycznego jest to, iż można wskazać łatwy do zidentyfikowania bodziec, który wywołuje daną reakcję nawet przed rozpoczęciem warunkowania. W rozpatrywanym powyżej przykładzie bodziec w postaci mięsa wywołuje ślinienie. Jak już wspominaliśmy, Skinner nazywa taką reakcję zachowaniem reaktywnym (respondent), aby podkreślić doniosłą rolę, jaką w wywoływaniu tej reakcji odgrywa poprzedzający ją bodziec. Inną charakterystyczną cechą tej sytuacji jest to, że czynnik wzmacniający podaje się w krótkim odstępie czasu po bodźcu, na który warunkuje się daną reakcję, podczas gdy reakcja, jeśli występuje w ogóle, pojawia się później. Warunkowanie jest najbardziej efektywne wtedy, gdy czynnik wzmacniający następuje po bodźcu warunkowym bez względu na to, czy reakcja wystąpiła czy nie.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.