Wyszukujesz psychologa w Rzeszowie? Nasza poradnia psychologiczna zapewni Ci pomoc!

Teoria Estesa – ciąg dalszy

Wzrastającemu prawdopodobieństwu wystąpienia reakcji typu Ri towarzyszy zmniejszanie się prawdopodobieństwa pojawienia się reakcji typu R2. Można zatem wnioskować, że uczenie się reakcji i jej eliminowanie dokonuje się na tej samej zasadzie. Estes, analogicznie jak Guthrie, wyraża pogląd, że eliminowanie reakcji następuje wtedy, kiedy zespół bodźców związany z reakcją Ri powiąże się z reakcją typu R2. Skojarzenie bodźca z reakcją R2 automatycznie anuluje poprzednie jego powiązanie z Rj.

Teoria Estesa wyjaśnia wiele zjawisk obserwowanych w badaniach nad uczeniem się. Generalizacja następuje wtedy, gdy reakcja wyuczona na pewien zespół bodźców Si występuje w odpowiedzi na działanie podobnego zespołu bodźców S2- Termin podobny zespół bodźców oznacza, że niektóre elementy zespołu Si występują również w zespole S2. Próba wyjaśnienia procesu różnicowania bodźców zgcdnie z przyjętymi przez autora założeniami nie jest prosta, jak w przypadku generalizacji. Przy różnicowaniu wymaga się, aby osobnik wykonał reakcję Ri w odpowiedzi na zespół bodźców Sj, reakcję zaś R2 w odpowiedzi na zespół elementów S2, jakkolwiek częściowo te same elementy wchodzą w skład obu zespołów.

W celu uniknięcia napotkanej tutaj trudności, Restle (Neimark, Estes, 1967) proponuje, aby przyjąć pogląd, iż elementy wspólne wchodzące w skład obu zespołów są neutralne, tzn. nie są związane ani z reakcją R1( ani z reakcją R2.

Swoje stanowisko wobec omawianych zjawisk, jak również wobec procesu warunkowania klasycznego, instrumentalnego, wygaszania, spontanicznego nawrotu generalizacji i kilku innych — Estes uzasadnia w terminach matematycznych, mało zrozumiałych dla Czytelnika nie mającego specjalnie przygotowania matematycznego.

Nawiązując do podstawowych poglądów Estesa (1959, 1967«, 1967b, 1967c), Bower (1967) konstruuje model matematyczny uczenia się par elementów, za pomocą którego Rickert usiłuje wyjaśnić transfer występujący przy kolejnym uczeniu się materiału składającego się z par elementów.

Interpretacja Estesa jest jeszcze jedną interesującą próbą skonstruowania precyzyjnego modelu matematycznego, umożliwiającego przewidywanie niektórych sytuacji w zakresie uczenia się. Sytuacje rozpatrywane przez autora nie są zbyt skomplikowane. Wydaje się natomiast, że za pomocą modelu Estesa trudno jest wyjaśnić bardziej złożone formy zachowania się osobnika — te, którym dużo uwagi poświęcono w teoriach poznawczych. Statystyczne teorie uczenia się pojawiły się w psychologii nie tak dawno. Nie jest wykluczone, że wskutek zmian, jakim wciąż ulegają, w przyszłości można będzie za pomocą nich wyjaśnić również zachowania bardziej złożone i zmienne.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.