Wyszukujesz psychologa w Rzeszowie? Nasza poradnia psychologiczna zapewni Ci pomoc!

Wkład Brunera w teorię nauczania

Bruner wyjaśnia, że dołączenie do istniejących już teorii rozwoju i uczenia się również teorii nauczania konieczne jest ze względu na to, że dwie pierwsze mają charakter opisowy, lecz nie zawierają „przepisów” czy żale- 169 ceń. „Mówią nam, co dzieje się już po fakcie: dla przykładu, twierdzą, że większość dzieci w wieku 6 lat nie opanowało jeszcze pojęcia zwrotności. Teoria nauczania mogłaby natomiast wskazać najlepsze sposoby opanowania przez dziecko właśnie tego pojęcia”5. Krótko mówiąc, teoria nauczania podaje reguły dotyczące skutecznych sposobów osiągania wiedzy i umiejętności. Ponadto wskazuje pewien sposób oceny metod nauczania i uczenia się.

Ważną cechą wszystkich teorii, w tym także i teorii nauczania, jest ogólność. Tak więc, teoria nauczania musi określić ogólne kryteria oraz warunki ich spełniania, a nie wymieniać kolejno warunki nauczania dla poszczególnych rodzajów uczenia się, Bruner uważa, że teoria nauczania ma cztery główne aspekty. Powinna ona określać6:

– 1. Doświadczenia, które najskuteczniej wszczepią jednostce predyspozycję do uczenia się – uczenia się w ogóle lub do jakiegoś szczególnego typu uczenia się (…)

– 2. Sposoby takiego ustrukturalizowania wiedzy, by była ona najłatwiej przyswajana przez ucznia(…)

– 3. Najskuteczniejszą ze względu na uczenie się kolejność prezentacji materiału (…)

– 4. Rodzaj i sposób udzielania nagród i kar w procesie uczenia się i nauczania”. (W tym punkcie Bruner wspomina również o tym, iż teoria nauczania powinna określić procesy związane ze zmianami rodzaju wzmocnień z natychmiastowych i zewnętrznych na odroczone i wewnętrzne.) Krótko mówiąc, cztery główne właściwości teorii nauczania dotyczą: 1) motywacji, 2) struktury wiedzy, 3) kolejności prezentacji materiału oraz

– 4) znajomości wyników i dodatniego lub ujemnego sprzężenia zwrotnego. Zwróć uwagę, że jeśli operacyjnie zdefiniujemy’motywację jako zachowanie polegające na skupianiu uwagi, reagowaniu, przypisywaniu wartości, podtrzymywane dzięki odpowiednim uwarunkowaniom wzmocnienia i kary (rozdziały 9. i 10.), to ten aspekt nauczania może być włączony do czwartego z podanych przez Brunera punktów. Tak więc, w naszej syntezie reguł nadrzędnych rozwoju z czterema głównymi aspektami teorii hauczania Brunera możemy połączyć te dwa aspekty i w dalszej części operować trzema, nie czterema głównymi kategoriami opisu. Przystępując do tworzenia naszej teorii i łączenia trzech głównych kategorii założeń w jedną znaczącą całość, musimy sformułować pewną bardzo ogólną podstawową przesłankę, dotyczącą zarówno uczenia się, jak i nauczania. Dla każdej z wymienionych trzech głównych kategorii musimy najpierw ustalić założenie, a następnie wyszczególnić związane z nim reguły nadrzędne rozwoju. Będą to nasze twierdzenia. Następnie będziemy się zastanawiać nad tym, jakie wnioski na użytek nauczania wynikają z tych – J. S. Bruner W poszukiwaniu teorii nauczania, Warszawa, PIW, 1974. przeł. E. Krasińska. fi Tamże. s. 40-42. twierdzeń. Na koniec, w ostatnim punkcie tego rozdziału, przeanalizujemy cztery ogólne metody nauczania zindywidualizowanego po to, by zobaczyć, w jaki sposób wnioski te można wykorzystać do organizacji nauczania, optymalnego dla każdego z uczniów z osobna.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.