Wyszukujesz psychologa w Rzeszowie? Nasza poradnia psychologiczna zapewni Ci pomoc!

Zależność między wynikiem terapii a oczekiwaniami badanych

Badania Bandury, Adamsa i Beyera (1977) nad dorosłymi cierpiącymi na poważny lęk przed wężami dostarczyły przekonującego materiału dowodowego, przemawiającego za hipotezą, że procedury doprowadzające do zmiany zachowania osiągają to dzięki zwiększeniu poczucia własnej efektywności. Tak samo jak we wcześniejszych eksperymentach, badani leczeni przy zastosowaniu techniki modelowania uczestniczącego, która zapewniła im doświadczenie sukcesu w interakcjach z obiektem fobii, w sprawdzianie przeprowadzonym po zakończeniu terapii byli zdolni do bliższych kontaktów z nie znanym im wężem niż ci badani, którym zapewniono jedynie doświadczenia zastępcze w postaci obserwacji modela.

Decydujące znaczenie dla teorii Bandury miała zależność między wynikiem terapii a oczekiwaniami badanych dotyczącymi ich własnej efektywności. Gdy po zakończeniu terapii zapytano badanych, w jakim stopniu są pewni tego, że będą zdolni wykonać każde z zadań sprawdzianu, u osób z grupy modelowania uczestniczącego wystąpiły silniejsze oczekiwania (a później osiągnęły one lepsze wyniki w sprawdzianie) niż u tych osób, którym zapewniono jedynie doświadczenia zastępcze. Co więcej, siła oczekiwania sukcesu u każdego z badanych okazała się bardzo trafnym predyktorem późniejszych zachowań, niezależnie od tego, w której grupie terapeutycznej była dana osoba.

Podstawowe zasady, za których pomocą przedstawiciele teorii uczenia się spodziewali się wyjaśnić zjawiska z dziedziny osobowości, oparte są przede wszystkim na danych uzyskanych w starannie kontrolowanych eksperymentach laboratoryjnych. Pomimo wielu zalet podejścia eksperymentalnego wartość większości tych badań była ograniczona w wyniku przeprowadzania ich na zwierzętach znajdujących się na znacznie niższym poziomie rozwoju niż człowiek, a jeśli nawet badanymi byli ludzie, to stosowano sytuacje w małym stopniu przypominające warunki środowiskowe, w jakich osobowość człowieka rozwija się i funkcjonuje. Jedną z głównych zasług Bandury jako twórcy teorii uczenia się społecznego były jego ciągłe starania, by wprowadzać sytuacje eksperymentalne bardziej analogiczne do naszego realnego środowiska społecznego i by włączyć do swej teorii zasady uwzględniające fakt posiadania przez ludzi zdolności poznawczych, symbolicznych, które pozwalają im regulować własne zachowanie i w pewnym stopniu sterować owym środowiskiem, zamiast być całkowicie sterowanymi przez nie.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.